ΜΑΚΡΗΣ ΠΕΤΡΟΣ - 1423
Το δημόσιο πρόγραμμα που επιλέχθηκε για την πολυκατοικία είναι ένα υπαίθριο θέατρο και η συνθετική ιδέα αφορά τρόπους με τους οποίους η θεατρική εμπειρία προσδίδεται σε ολόκληρο το κτιριακό έργο.
Ένα κενό στο κέντρο του κτιρίου ανοίγεται από την υψηλότερη στάθμη ως το ισόγειο, διαμορφώνοντας γύρω του μπαλκόνια-εξώστες, τα οποία επιτρέπουν την επικοινωνία μεταξύ των κατοίκων στα διάφορα επίπεδα. Ένα οριζόντιο κενό ανοίγεται στην τέταρτη στάθμη της πολυκατοικίας, διαμορφώνοντας μία κοινόχρηστη πλατεία με πιλοτί για τους κατοίκους. Το έργο είναι τοποθετημένο δίπλα στην πλατεία Υψηλών Αλωνίων και ο ημιυπαίθριος χώρος στον τέταρτο όροφο έρχεται στο ίδιο ύψος με την πρώτη, επιτρέποντας στους επισκέπτες της μίας πλατείας να παρακολουθούν τις δραστηριότητες των επισκεπτών της άλλης, και αντιστρόφως.
Η πλατεία με τα καθίσματα του θεάτρου ορίζεται μεταξύ του κτιρίου και του Ρωμαϊκού τοίχου. Έτσι, τελικά, προκύπτουν τρεις ξεχωριστές πλατείες, η ήδη υπάρχουσα των Υψηλών Αλωνίων, η ημιυπαίθρια στην τέταρτη στάθμη του κτιρίου και αυτή στο έδαφος με τα καθίσματα του θεάτρου, οι οποίες αναπτύσσουν σχέσεις μεταξύ τους ανά δύο. Οι δύο πρώτες, όπως προειπώθηκε, συνδέονται με μία έντονη οπτική φυγή. Η πλατεία Υψηλών Αλωνίων και εκείνη του θεάτρου αναπτύσσουν μεταβατική σχέση, αφού συνδέονται με μία σκάλα μέσω της οποίας οι κάτοικοι της πόλης μπορούν να έχουν άμεση πρόσβαση στο θέατρο. Οι πλατείες της πολυκατοικίας αποκτούν συνθετική σχέση, βασίζονται και οι δύο σε κάναβο και διαμορφώνουν κενά που λειτουργούν σαν χώροι για παραστάσεις στη μία περίπτωση ή για συλλογικές δραστηριότητες στην άλλη.
Η δομή του κτιρίου και η τοποθέτηση των ανοιγμάτων στις όψεις βασίζονται σε επιλογές κανάβων και ένα εξάπλευρο από το οποίο έχουν αφαιρεθεί "κομμάτια" αποτελεί τον τελικό όγκο του έργου. Στο ισόγειο υπάρχουν δύο φουαγιέ, ένα κλειστό και ένα αίθριο ως κατάληξη του κατακόρυφου κενού, τα παρασκήνια βρίσκονται στο πρώτο και στο δεύτερο μισό επίπεδο του κτιρίου, ενώ οι φοιτητικές κατοικίες καταλαμβάνουν τις υπόλοιπες στάθμες του έργου.
Ένα κενό στο κέντρο του κτιρίου ανοίγεται από την υψηλότερη στάθμη ως το ισόγειο, διαμορφώνοντας γύρω του μπαλκόνια-εξώστες, τα οποία επιτρέπουν την επικοινωνία μεταξύ των κατοίκων στα διάφορα επίπεδα. Ένα οριζόντιο κενό ανοίγεται στην τέταρτη στάθμη της πολυκατοικίας, διαμορφώνοντας μία κοινόχρηστη πλατεία με πιλοτί για τους κατοίκους. Το έργο είναι τοποθετημένο δίπλα στην πλατεία Υψηλών Αλωνίων και ο ημιυπαίθριος χώρος στον τέταρτο όροφο έρχεται στο ίδιο ύψος με την πρώτη, επιτρέποντας στους επισκέπτες της μίας πλατείας να παρακολουθούν τις δραστηριότητες των επισκεπτών της άλλης, και αντιστρόφως.
Η πλατεία με τα καθίσματα του θεάτρου ορίζεται μεταξύ του κτιρίου και του Ρωμαϊκού τοίχου. Έτσι, τελικά, προκύπτουν τρεις ξεχωριστές πλατείες, η ήδη υπάρχουσα των Υψηλών Αλωνίων, η ημιυπαίθρια στην τέταρτη στάθμη του κτιρίου και αυτή στο έδαφος με τα καθίσματα του θεάτρου, οι οποίες αναπτύσσουν σχέσεις μεταξύ τους ανά δύο. Οι δύο πρώτες, όπως προειπώθηκε, συνδέονται με μία έντονη οπτική φυγή. Η πλατεία Υψηλών Αλωνίων και εκείνη του θεάτρου αναπτύσσουν μεταβατική σχέση, αφού συνδέονται με μία σκάλα μέσω της οποίας οι κάτοικοι της πόλης μπορούν να έχουν άμεση πρόσβαση στο θέατρο. Οι πλατείες της πολυκατοικίας αποκτούν συνθετική σχέση, βασίζονται και οι δύο σε κάναβο και διαμορφώνουν κενά που λειτουργούν σαν χώροι για παραστάσεις στη μία περίπτωση ή για συλλογικές δραστηριότητες στην άλλη.
Η δομή του κτιρίου και η τοποθέτηση των ανοιγμάτων στις όψεις βασίζονται σε επιλογές κανάβων και ένα εξάπλευρο από το οποίο έχουν αφαιρεθεί "κομμάτια" αποτελεί τον τελικό όγκο του έργου. Στο ισόγειο υπάρχουν δύο φουαγιέ, ένα κλειστό και ένα αίθριο ως κατάληξη του κατακόρυφου κενού, τα παρασκήνια βρίσκονται στο πρώτο και στο δεύτερο μισό επίπεδο του κτιρίου, ενώ οι φοιτητικές κατοικίες καταλαμβάνουν τις υπόλοιπες στάθμες του έργου.
